தாய் கார்டியனாக இருக்கலாமா

 தாய் கார்டியனாக இருக்கலாமா?

Jaganathan vs Vasudevan Chettiar AIR 2001 Mad 184

மாணிக்கம் செட்டியாரின் மகன்கள் பேரன்கள் இந்து கூட்டுக் குடும்பமாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள் ஏகப்பட்ட வியாபாரம் செய்கிறார்கள். மிக அதிகமாக சொத்துக்கள் இருக்கின்றன. 1976-ல் இவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது. ஒரு பேரன் இந்த பாகப் பிரிவினை வழக்கைப் போடுகிறான். 1977-ல் வாதி (ஒரு பேரன்) மைனராக இருக்கும்போதே அவனிடம் விடுதலை எழுதி வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். அவன் அவ்வளவு உஷாராவன் இல்லை. அவனின் தாயார் அவனுக்கு கார்டியனாக இருந்து அந்த விடுதலைப் பத்திரத்தை எழுதிக் கொடுத்துள்ளார். பின்னர் மற்றவர்கள் சேர்ந்து 1977-ல் ஒரு பாகப் பிரிவினை பத்திரம் எழுதிக் கொண்டு சொத்துக்களை பிரித்துக் கொண்டனர். 

அந்த மைனர் பேரன், மேஜர் வயதை அடைந்தவுடன் பாக வழக்குப் போடுகிறான். அதில், அவனை ஏமாற்றி அந்த விடுதலைப் பத்திரம் எழுதி வாங்கப் பட்டுள்ளது என்றும், அவன் மைனராக இருந்தபோது, அவனின் தாயார் அவனுக்காக கார்டியனாக அதில் கையெழுத்து செய்துள்ளார் என்றும், அவனின் தாயார் அவனுக்கு கார்டியனாக இயங்க முடியாது (She is neither de facto guardian nor a natural guardian) என்றும் வழக்குப் போடுகிறான். தந்தை இருக்கும்போது, தாயார் இயற்கை கார்டியனாக இயங்க முடியாது என்று சொல்கிறான். 

மேலும் இது இந்து கூட்டுக் குடும்பச் சொத்து. இதை மகன் பேரன் என்ற வித்தியாசம் இல்லாமல் தலைக்கு ஒரு பங்கு என்றுதான் பிரித்து இருக்க வேண்டும். (per capita). மகன்களை மட்டும் வைத்த வகைக்கு ஒரு பங்கு என்று பிரித்து இருக்க கூடாது. (per stripes). எனவே இந்த பாகப்பிரிவினை இந்து சாஸ்திர சட்டத்துக்கு எதிரானது என்று வாதம். 

மேலும் இந்த பாக வழக்கை போட்ட பின்னர், பிரதிவாதிகள் சில சொத்துக்களை, இந்த கூட்டுக் குடும்ப பணத்தைக் கொண்டு, பினாபி பெயர்களில் வாங்கி உள்ளனர். அதிலும் தனக்கு பங்கு உண்டு என்று வாதம் செய்கிறான்.

ஆனால் பிரதிவாதிகள், இது மற்ற சகோதரர்களின் தூண்டுதலால் இந்த பாக வழக்கைப் வாதி போட்டுள்ளான் என்றும், ஏற்கனவே நடந்த பாகப் பிரிவினையை இப்போது மறுக்க முடியாது என்றும், பாகம் பிரிந்து விட்டதால், கூட்டுக் குடும்ப சொத்து என்று ஒன்று சட்டப்படி இல்லை என்றும், பாகப்பிரிவினை எல்லோரின் சம்மதத்தின் பேரிலேயே நடந்தது என்றும் சொல்கிறார்கள்.

தாயார் கார்டியனாக இயங்க முடியுமா?

பிரிவு 6 இந்து மைனாரிட்டி & கார்டியன்ஷிப் சட்டம் 1956-ன்படி தந்தை மட்டுமே இயற்கை கார்டியனாக இருக்க முடியும். தாயார் கார்டியனாக இருந்து எழுதிக் கொடுத்த விடுதலை பத்திரம் சட்டப்படி செல்லாத தன்மை ஆகி விடும் (void ab initio). இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் மைனர், மேஜர் வயதை அடைந்தவுடன் 12 வருடங்களில் அதை ரத்து செய்ய வழக்குப் போட முடியும். இது வாதியின் வாதம்.

பிரிவு 6 இந்து மைனாரிட்டி & கார்டியன்ஷிப் சட்டம் 1956 என்பது மைனரின் தனிச் சொத்துக்களுக்கு மட்டுமே செல்லும். அது, இந்து கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துக்களுக்குச் செல்லாது. மேலும் சுப்ரீம் கோர்ட் தீர்ப்பின்படி, தாயும் இயற்கை கார்டியன்தான். அவர் மைனருக்காக கார்டியனாக செயல்பட்டதில் ஒன்றும் தவறில்லை என்று பிரதிவாதிகள் வாதம்.

இந்து மைனாரிட்டி & கார்டியன்ஷிப் சட்டம் 1956-ன் பிரிவு 4-ல் கார்டியன் யார் என்பதைப் பற்றிச் சொல்கிறது. 

“கார்டியன்” என்பது மைனரையும் அவனின் சொத்துக்களையும் பாதுகாப்பவர் என்றும், அதில் (1) இயற்கை பெற்றோர், (2) தந்தை அல்லது தாய் அவரின் உயில் மூலம் நியமிக்கப்பட்ட கார்டியன், (3) கோர்ட் மூலம் நியமிக்கப்பட்ட கார்டியன், (4) கோர்ட் ஆப் வார்ட்ஸ் சட்டத்தின் மூலம் நியமிக்கப்பட்ட கார்டியன், இவர்களும் கார்டியன் என்றே கருதப்படுவர் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

“இயற்கை கார்டியன் என்றால் யார் என்று பிரிவு 4-சி-ல் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, மைனரின் தனிச் சொத்துக்களுக்கும் (கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துக்கள் அல்லாதவைகளுக்கு) மைனருக்கும் அவனின் தந்தைதான் இயற்கை கார்டியன் என்றும், தந்தைக்குப் பிறகு தாய் தான் இயற்கை கார்டியன் என்றும் சொல்லப் பட்டுள்ளது. 

ஆனாலும், ஐந்து வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தையாக இருந்தால், அவன் அல்லது அவள், அவனின் தாய் அரவணைப்பில்தான் (custody) இருக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

மேலும், சட்டபூர்வமற்ற குழந்தையாக இருந்தால் (illegititmate child) முதலில் தாயும், பின்னர் தகப்பனும் இயற்கை கார்டியனாக இருப்பர்.

இந்து மைனாரிட்டி & கார்டியன்ஷிப் சட்டம் 1956-ல் பிரிவு 11-ல் தற்காலிக கார்டியன் (de facto guardian) யார் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. யார் வேண்டுமானாலும் தற்காலிக கார்டியனாக இயங்க முடியும். ஆனால், அந்த தற்காலிக கார்டியன் மைனரின் சொத்துக்களை விற்கும் அதிகாரம் இல்லை. தற்காலிக கார்டியன் என்பது தந்தை, தாய் இல்லாத மற்ற உறவுகள் ஆகும்.

பிரிவு 12 மைனாரிட்டி & கார்டியன்ஷிப் சட்டத்தில், இந்து கூட்டுக் குடும்பச் சொத்தில் மைனருக்கு பங்கு இருந்தால், அதை விற்பனை செய்ய கார்டியன் யாரையும் நியமிக்க முடியாது. ஏனென்றால், அது கூட்டுக் குடும்பச் சொத்தின் கர்த்த்தா என்று மூத்த கோபார்சனரின் நிர்வாகத்தில் இருக்கும். 

ஆனாலும், இப்படிப்பட்ட கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துக்கு, மைனருக்கு கார்டியனை நியமிக்கு ஐகோர்ட்டுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்று அதே பிரிவு 12-ல் சொல்லப் பட்டுள்ளது. 

தாய் கார்டியனாக இயங்க முடியுமா?

தந்தை கார்டியனாக இயங்கும் நிலையில் இருக்கும்போது, தாய் கார்டியனாக இயங்க முடியாது. ஆனால், தந்தை பொறுப்பில்லாமல், மைனரின் சொத்துக்களை கவனிக்காமல் இருந்தால், தாய் கார்டியனாக இயங்கு முடியும். 

ஒரு வழக்கில், தந்தை இருக்கும்போது, தாய் கார்டியனாக இருந்து ஒரு சொத்தை விற்பனை செய்துள்ளார். ஆனால் அந்த கிரயப் பத்திரத்தில் தந்தை சாட்சிக் கையெழுத்தைப் போட்டுள்ளார். இருந்தாலும், இந்த கிரயம் செல்லாது என்று தீர்ப்பு கூறியுள்ளது. The sale was not merely voidable under Sec.8 but void, being outside the purview of that section.

எப்போது இயற்கை கார்டியன் மைனர் சொத்தை விற்கலாம்?

இயற்கை கார்டியன் மைனர் சொத்தை விற்கலாம் என்று சொன்னாலும், அதுவும், அவனின் அவசிய தேவைக்காக இருக்க வேண்டும். காரணம் இல்லாமல் சும்மா விற்று விட முடியாது. Only the legal guardian empowers to alienate a minor’s property, provided it is for the necessity or benefit of the minor or his estate.

தந்தை உயிருடன் இருக்கும்போது, தாய் ஏன் இயற்கை கார்டியனாக இயங்க முடியாது?

இந்தக் கேள்விக்கு சுப்ரீம்கோர்ட் 1999-ல் ஒரு அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பைச் சொல்லி உள்ளது. அது Hariharan vs Reserve Bank of India. இந்த தீர்ப்பில்தான், தந்தை, தாய் என்ற பாகுபாடு பார்க்க முடியாது. தந்தை இருக்கும்போது, தாய் இயங்க முடியாது என்பது பாகுபாடு பார்க்கும் செயல். எனவே தந்தை கார்டியனாக இயங்கும் நிலையில் இருந்தாலும், தாயும் இயற்கை கார்டியன் என்பதாலும், அவளும் மைனரின் நலனில் அக்கறை உள்ளவள் என்பதால், அவளும் தனித்து இயற்கை கார்டியனாக இயங்க முடியும் என்று தீர்ப்புக் கொடுத்துள்ளது. இந்த தீர்ப்பானது, இதற்கு முன்னர் முடிவான பல வழக்குகளின் தீர்ப்பை பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டது. (இதற்கு முன்னர் கொடுத்த தீர்ப்புகளில் எல்லாம், தந்தை உயிருடன் இருக்கும்போது, தாய் கார்டியனாக இயங்க முடியாது என்றும், தந்தை காலத்துக்குப் பின்னரே தாய் கார்டியனாக இருக்க முடியும் என்றும் தீர்ப்புகள் இருந்தன. இந்த நிலை இந்த வழக்கின் தீர்ப்பால் மாறி விட்டது).

அடுத்து,

பாகப்பிரிவினைப் பத்திரத்தில் ஏமாற்றி கையெழுத்துப் பெறப்பட்டதா?

தந்தையும் பாகப் பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போட்டுள்ளார். மைனருக்காக, தாயும் கார்டியனாக இருந்துள்ளார். எனவே இதில் ஏமாற்று வேலை ஏதும் நடக்கவில்லை. மைனரின் நன்மையை பாதுகாக்க இரண்டு இயற்கை கார்டியனும் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் மைனருக்கு எதிராக செயல்பட்டார்கள் என்று எந்த சாட்சியமும் இல்லாதபோது, அந்த பாகப் பிரிவினை நியாயமாகவே நடந்ததாக கருத வேண்டும். 

சென்னை ஐகோர்ட்டின் முழு பெஞ்ச் தீர்ப்பான Sankaranarayanan vs Kandasami, AIR 1956 Mad 670 என்ற வழக்கில் மைனருக்காக கார்டியன் கையெழுத்துச் செய்து ஒரு பத்திரத்தை எழுதிக் கொடுத்திருந்தால், அந்த மைனர் மேஜர் வயதை அடைந்த மூன்று வருடங்களுக்குள் அதை கேள்வி கேட்டு வழக்குப் போட உரிமையுண்டு. ஏனென்றால் அது ஒரு voidable transaction. அவ்வாறு வழக்குப் போடவில்லை என்றால், அந்த பத்திரம் செல்லும் தன்மை கொண்டதாக மாறிவிடும் என்று தீர்ப்புக் கூறி உள்ளது. 

ஆனால், மைனரை காண்பிக்காமல், மைனரின் சொத்தை விற்பனை செய்திருந்தால், அதாவது, மைனருக்காக கார்டியன் யாரும் கையெழுத்துப் போடாமல் மைனரின் சொத்தை அல்லது மைனருக்கு உரிமை உள்ள சொத்தை விற்பனை செய்திருந்தால், அதை அந்த மைனர் மேஜர் வயதை அடைந்த 12 வருடங்களில் வழக்குப் போடும் உரிமை அவனுக்கு உண்டு. ஏனென்றால், அந்த கிரயம் சட்டப்படியான கிரயம் இல்லை Sale is void in nature.

ஆக, மைனருக்காக கார்டியன் கையெழுத்துப் போட்டு விற்பனை செய்திருந்தால், அது Voidable Sale. எனவே அதை மைனர் மேஜர் வயதை அடைந்த மூன்று வருடங்களில் வழக்குப் போடும் உரிமை உண்டு. இங்கு மைனருக்காக கார்டியன் கையெழுத்துப் போடுவதை eo-nominee என்று சட்டம் சொல்கிறது. அதாவது மைனருக்காக ஒருவர் இயங்கினார் என்று பொருள்.

ஆனால், மைனருக்காக யாரும் கார்டியனாக இல்லாமல் மைனரின் சொத்தை விற்று இருந்தால், அது செல்லாத கிரயம். Void transaction. எனவே மைனர், மேஜர் வயதை அடைந்த 12 வருடங்களுக்குள் வழக்குப் போட உரிமை உண்டு. 

இந்த வழக்கில், தாய் கார்டியனாக இருந்துள்ளார், எனவே அவர் மைனருக்காக இயங்க முடியும் என்றும், ஈயோ-நாமினி ஒப்புக் கொண்ட பத்திரத்தை, மூன்று வருடங்களில் மட்டுமே கேள்வி கேட்க முடியும் என்பதால், இந்த வாதி தாக்கல் செய்த வழக்கு செல்லாது என்று சென்னை ஐகோர்ட் தீர்ப்பு கூறி உள்ளது. 

நாராயணன்

 நாராயணன்

விஷ்ணுவின் பெயர். நாரம் என்றால் நீர் என்று பொருள். நீரில் தோன்றியதால் நாராயணன் என்று பெயர். 

இந்த பிரபஞ்சம் தோன்றுவதற்கு முன் இருந்த பிரபஞ்சமானது முழுவதும் அப்பு உருவமாக (முழுதும் நீராக) மகா பிரளயம் வந்து சூழ்ந்து விட்டது. அவ்வாறு பிரபஞ்சம் முழுவதும் நீரால் ஒடுங்கி விட்டது (குறைந்து ஒற்றைப் புள்ளியாகி விட்டது). அந்த நீரில் இருந்து, விஷ்ணு இந்த இப்போதுள்ள பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்தார் என்பதால், அந்த விஷ்ணுவை நாராயணன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

நாரம் என்பது இந்த பிரபஞ்சத்தின் மூலப்பகுதி. அது சுற்றி ஆடும் தன்மை கொண்டது. அது எப்படி என்றால், சர்ப்பம் (பாம்பு) வடிவினை ஒத்து இருக்கும். அதன் சக்தி பாகமானது சங்கின் வடிவத்தை ஒத்து இருக்கும். எனவேதான், இந்த பிரபஞ்சத்தை பாம்பின் வடிவாக (சுற்றிச் சுழன்று ஆடும் தன்மை கொண்டதால்)  கொண்டு, ஆதிசேஷன் என்னும் பாம்பை உவமை ஆக்கி, அதில் சக்தி வடிவாக உள்ள சங்கின் வடிவம் கொண்ட நாராயணன் அதில் துயில் கொள்வதாகச் சொல்வர். 

இந்தப் பிரபஞ்சம் ஒடுங்கும் போது (முழுவதும் இல்லாமல் போகும்போது) அது அந்த சங்கின் வடிவுக்கும் ஒடுங்கி விடும். இந்த பிரபஞ்சம் மீண்டும் விரியும் போது, சங்கு வடிவில் சுற்றிச் சுழன்று விரிவடையும். (இந்தக் பௌதீகக் கொள்கையை இன்றுள்ள ஆராய்ச்சியாளர்களும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர்). 

இவ்வாறு ஒடுங்கி எஞ்சி இருந்தது மீண்டும் விரிவடைவது என்ற நிலைக்கு ஆதி காரணமாக இருப்பது அந்த சங்கின் மூலப்பகுதிபோல இருப்பதுவே. எனவே அதை ஆதிசேஷன் என்று சொல்வர். அணுவானது, ஸ்தூல நிலையை விட்டு (இயல்பான உருவத்தை விட்டு) சூக்கும வடிவம் குறைந்து கொண்டே வரும் (வடிவம் இல்லா நிலை). அவ்வாறு சூக்கும வடிவம் ஏழாவது நிலையை அடையும்போது, இந்த மூல வடிவத்தைப் பெறுமாம். ஆறாவது நிலையில் கமல வடிவம் என்னும் தாமரை வடிவைப் பெறும். அங்கு சிருஷ்டி புருஷன் (பிறவி ஏற்படுத்துபவன்) பிரம்மா தோன்றுவான். இவ்வாறு நமது பூர்வ வேதாந்த சித்தாந்த அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்.

பிரகஸ்பதி என்னும் வியாழன்

 பிரகஸ்பதி என்னும் வியாழன்

பிரம மானசன் மகன்களில் ஒருவன் அங்கிரசன். இந்த அங்கிரசன் மகனே வியாழன் என்னும் பிரகஸ்பதி. இந்த பிரகஸ்பதி, தேவர்களின் குரு. (அசுரர்களின் குருவாக இருப்பவர் சுக்கிரன்). 

இந்த பிரகஸ்பதியின் மனைவி பெயர் தாரை. ஒரு முறை, சந்திரன் இங்கு வந்து, இந்த பிரகஸ்பதியின் மனைவி தாரையைக் கடத்திக் கொண்டு சென்று விட்டான். எனவே பிரகஸ்பதிக்கும் சந்திரனுக்கும் பெரும் போர் மூண்டது. பிரமதேவர் இருவரையும் சமாதானம் செய்து வைக்க முயன்றார். அவர், தாரையை விட்டுவிடும்படி சந்திரனிடம் கேட்டுக் கொண்டார். ஆனால் அதற்குள் சந்திரனுக்கும், தாரைக்கும் ஒரு மகன் பிறந்து விடுகிறான். அவன் பெயரே புதன். 

சமாதானத்துக்குப் பின்னர், தாரை, பிரகஸ்பதியிடம் வந்து சேர்ந்தாள். புதன் என்பவன் சந்திரனுக்குப் பிறந்ததால், புதனை சந்திர அம்சமானவன் என்றும் சொல்வர். 

பிரகஸ்பதிக்கு என்று தனியே ஒரு மண்டலம் உள்ளது. அதை பிரகஸ்பதி மண்டலம் என்பர். இது பொன் (தங்கம்) போல இருப்பதால், இந்த பிரகஸ்பதியை, பீதகன் என்றும் பொன் என்றும் சொல்வர். இந்த பிரகஸ்பதி மண்டலத்தில் உள்ளவர்கள் மனிதரைப் போன்றே இருப்பார்களாம். ஆனால், அறிவில் மிகச் சிறந்தவர்களாம். இந்த பிரகஸ்பதி மண்டலம் என்பது இந்த பூமியை விட பல மடங்கு பெரிதாம். ஆனால், மிக லேசான கோள் என்கிறார்கள். இங்கு வசிப்பவர்கள் பறந்து செல்வது போல இருக்குமாம். அவர்களை தேவகணத்தினர் என்றும் சொல்வர். புராணங்களில், பிரகஸ்பதி மண்டலத்தை தேர் என்று வர்ணிக்கின்றனர். இந்த மண்டலத்தைச் சூழ்ந்துள்ள மண்டலங்களை வெள்ளைக் குதிரைகளாக கற்பனை செய்துள்ளனர். அவ்வாறு சூழ்ந்துள்ள மண்டலங்கள் மொத்தம் எட்டு என்கிறது இந்திய புராணங்கள். ஆனால் ஐரோப்பிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் அதை ஐந்து என்று சொல்கிறார்கள்.

**

நாரதர்

 நாரதர் 

நாரதர், இதற்கு முந்தைய கற்பத்தில் (இப்போதுள்ள பிரபஞ்சம் வருவதற்கு முன்னர் இருந்த பிரபஞ்சத்தில்) ஒரு கந்தருவனாகப் (தேவலோகத்தில்) பிறந்தார். அப்போது, பிரம சிரேஷ்டர் என்னும் ஒரு பிராமணர் செய்த யாகத்துக்கு வருகிறார். அங்கு, வீணை வாசித்து எல்லோரையும் வசியம் செய்கிறார். அவ்வாறு இவரின் திறமையைக் காண்பித்து ஒரு பெண்ணை வசியம் செய்து, அவளுடன் உறவும் கொண்டு விட்டார். இதைத் தெரிந்த அந்த பிராமணர், இந்த நாரதன் மீது கோபம் கொண்டு, “நீ சூத்திரனாகப் பிறப்பாய்” என்று சாபம் கொடுத்து விட்டார். அவ்வாறு சூத்திர குலத்தில் பிறந்து, மகா தவம் செய்து, பின்னர் வந்த கற்பத்தில் (பின்னர் தோன்றிய பிரபஞ்சத்தில்) பிரம மானசருக்கு மகனாகப் பிறக்கிறார்.

இந்த நாரதர், தட்ச பிரஜாபதியின் பிள்ளைகளுக்கு ஞான உபதேசம் செய்கிறார். அதனால், அவர்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஈடுபாடு கொள்ளாமல் ஆகி விட்டார்கள். வம்ச விருத்தி இல்லாமல் போய் விடுகிறது. இயற்கையின் சிருஷ்டிக்கு எதிராக, நாரதரின் நடவடிக்கை இருந்ததால், தட்சன் கோபம் கொண்டு, “நாரதரே, நீர் சந்ததி இல்லாமல், நிலை இல்லாமல் அலைந்து கொண்டு திரிவாய்” என்று சாபம் கொடுத்து விட்டார். பொதுவாக நாரதர் கலகத்தை உண்டு பண்ணும் குணம் உடையவர். அவர் இருக்கும் இடம் கலகம் ஏற்படும். 

இந்த சாபத்தால், மூன்று உலகங்களான திரிலோகத்திலும் நாரதர் எப்போதும் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பார். தன் காதில் எதைக் கேட்டாலும், அதை தன்னுள்ளே வைத்துக் கொள்ள மாட்டார். வேறு ஒருவருக்குச் சொல்லி விடுவார். இதனால் இவர் எங்கு சென்று எதைச் சொன்னாலும் ஒரு பிரச்சனை வந்து விடும். இவர், தேவ சபை, இராஜ சபை, வேள்வி சபை ஆகிய எந்த இடத்துக்கும் அழைக்காமலேயே சென்று விடும் குணமுடையவர். 

இது இல்லாமல், சில நல்ல விஷயங்களையும் செய்வாராம். தனியாக எங்காவது மாட்டிக் கொண்டவருக்கும், திக்கற்று இருப்பவர்களுக்கும், உடனே அங்கு சென்று, அவர்களுக்கு உபாயங்கள் என்னும் அறிவுரைகளையும் உதவிகளையும் செய்யும் குணம் உடையவராம். பின்னர் நிகழ்வதை முன்கூட்டியே கண்டு சொல்லும் திறமையும் இருக்கிறதாம். தூதுவராகச் சென்று சாதுரியமாகப் பேசும் வல்லமை உடையவராம். வீணை வாசிப்பதில் இவருக்கு நிகரானவர் வேறு யாரும் இல்லையாம். 

இந்த நாரதரே, கிருஷ்ணனின் பிறப்பை முன்கூட்டியே, அவன் எதிரியான கம்சனுக்கு உணர்த்தினாராம். அதே போல, இராமாயணத்தை, வான்மீகிக்கு உரைத்தவரும் இவர்தானாம். இவர் ஒரு தேவ ரிஷி. எனவே இவர் சம்மந்தப்படாத புராணங்களே இருக்காது என்பர். 

**

தொண்டை மண்டலம்

 தொண்டை மண்டலம்

தொண்டை மண்டலம், கிழக்கே கடலும், மேற்கே பவள மலையும், வடக்கே வேங்கடமும், தெற்கே பினாகி நதியும் எல்லைகளாகக் கொண்டது.  இதன் தலைநகரம் காஞ்சிபுரம்.  சோழ நாட்டைச் சேர்ந்தது. 

நாகப்பட்டினத்தை சேர்ந்த சோழன் ஒரு முறை நாகலோகம் சென்று ,அங்கு நாக கன்னிகையை மணம் புரிந்து, அவள் வயிற்றில் பிறக்கும் மகனுக்கு தனது நாட்டில் பாதியை கொடுப்பதாக வாக்களித்து திரும்பி வந்தான்.   

அவள், “மகனை எப்படி உங்களிடம் அனுப்புவது” என்று நாககன்னிகை கேட்டாள்.  அதற்கு சோழன் “தன்னிடம் இருந்த தொண்டைக் கொடியை அடையாளமாக கட்டிக் கொண்டு வரச் சொல்” என்று சொன்னார்.  அவ்வாறு அவன் மகனும் தொண்டை செடியின் கட்டையை தெப்பமாகக் கட்டிக் கொண்டு, கடல் கடந்து வந்து சேர்ந்தான்.  

சோழன் அவனை வளர்த்து, இந்த தொண்டை மண்டலத்தை அவனுக்கு கொடுத்து முடிசூடினான்.  அவன் தொண்டை கொடி அணிந்து வந்ததால் இது தொண்டை மண்டலம் ஆனது.  இந்த நாட்டில் தான், திருவள்ளுவர், கச்சியப்பர், கம்பர், பரிமேலழகர், ஒட்டக்கூத்தர், ராமானுஜ ஆச்சாரியார், சேக்கிழார், இரட்டையர், அருணகிரிநாதர், பவணந்தி, படிக்காசுப் புலவர், அப்பைய தீட்சிதர், முதலிய தமிழ் அறிஞர்கள் உதித்தனர் அதியமான், கருப்பன், சடையப்ப முதலி, முதலிய பிரபுக்களும் உத்தம அரசர்களும் இங்கு இருந்தனர். தொண்டை நாட்டுப் பெருமையை படிக்காசுப் புலவர் “தொண்டை மண்டல சதகம்” என்று ஒரு நூலாக பாடியுள்ளார்.

“வேதம் உடைத்து மலைநாடு, மேதக்க சோழவள நாடு சோறுடைத்து, பூழியர்கோன் தென்னாடு முத்துடைத்து, தெண்ணீர் வயல் தொண்டை நன்னாடு சான்றோர் உடைத்து” என்று அவ்வையார் இந்த தொண்டை மண்டலத்தை புகழ்ந்து பாடியுள்ளார்.

**

திருவாலவாய்

 திருவாலவாய்

மதுரைக்கு மற்றொரு பெயர். திரு ஆலவாய். சர்ப்பம் (பாம்பு) வளைந்து எல்லை இட்டுக் கொடுத்த நகரம் என்பதால், இது திரு ஆலவாய் என்று பெயர் பெற்றது என்றும் சொல்வர். வடமொழியில் இதை ஆலாசியம் என்றும் சொல்வர். 

திருவாலவாய், சிவனின் தலம். சிவன், இங்கு 64 திருவிளையாடல்கள் நடத்திக் காட்டிய இடம். இங்குள்ள சிவனுக்குப் பெயர் சொக்கநாதர். அவர் மனைவிக்குப் பெயர் மீனாட்சி. இதைச் சிறப்பித்து, பரஞ்சோதி முனிவர் தமிழில் பாடிய புராணமே திருவிளையாடல் புராணம். வைகை நதிக்கரையில் உள்ளது. பாண்டியர்கள் காலத்தில் இங்குள்ள சிவாலயம் உருவாக்கப்பட்டது. 

மதுரை உருவாவதற்கு முன்னர், கடம்ப மரங்கள் நிறைந்த காடாக இருந்தது. எனவே இதைக் கடம்பவனம் என்றும் சொல்வர். இந்த கடம் வனத்தில்தான், முதன் முதலில் சிவன் வந்து இருந்தார். அவரை வழிபட தேவர்கள் அனைவரும் அங்கு கூடி விட்டனர். இதைக் கண்ட ஒரு வைசிய வியாபாரி, அதை பாண்டிய மன்னனுக்குக் கூற, மன்னரின் கனவிலும் சிவன் தோன்றி, தனக்கு அங்கு ஒரு ஆலயம் அமைக்கும்படியும், மன்னனுக்கு பெரிய அரண்மனையை ஏற்படுத்தும்படியும் கேட்டதால், பாண்டிய மன்னன், சிவனுக்கு ஆலயமும், பெரிய அரண்மனையும் ஏற்படுத்தி, அதற்கு மதுரை என்று பெயரும் வைத்தான் என்றும் சொல்வர். 

**

சிதம்பரம் தில்லை நடராஜர்

 சிதம்பரம்

பஞ்ச லிங்கங்களுள் ஆகாச லிங்கமாக உள்ள இடம் சிதம்பரம். 

பிண்டமும், பிரமாண்டமும் சமம் என்கிறது. பிண்டம் என்னும் இந்த உடலில் இடப்பக்க நாடியாகிய இடைக்கும், வலப்பக்க நாடியாகிய பிங்கலைக்கும், நடுவில் உள்ள சுழுமுனை நாடியும், பிரமாண்டத்தில் உள்ள நடு இடமான தில்லை என்னும் சிதம்பரம். இங்கு சிவன் ஆனந்த தாண்டவம் புரியும் இடம். 

உடலில் இருக்கும் இருதயம் புண்டரீக வீடு. இருதயத்தில் உள்ளே இருக்கும் பிரம்மமாகிய சிவம் ஆகாயம்.  இதேபோலவே புறத்தில் உள்ள பிரபஞ்ச நிகழ்வும். 

சிதம்பரத்திலே ஞானசபையில் சிவனும் சிவகாமி அம்மையாரும் ஆனந்த தாண்டவம் செய்தனர். சிதம்பரத்தில் எழுந்தருளியுள்ள சிவலிங்கப் பெருமானுக்கு வேத சிவ ஆகம விதிப்படி பூசை செய்பவர்கள் தில்லை வாழ் அந்தணர்கள் மட்டுமே. இவர்கள் ஆரம்பத்தில் மூவாயிரம் பேர் இருந்தனர். 

சிதம்பரம் என்பதன் பொருள் ஞான ஆகாசம். 

**

சஞ்சீவி மலை எங்கு உள்ளது

 சஞ்சீவி மலை எங்கு உள்ளது

சப்த தீவுகள் என்னும் ஏழு தீவுகளில் ஒன்று தான் சான்மலி தீவு. இந்த தீவு, சுரா சமுத்திரம் என்னும் கடலுக்கு நடுவில் உள்ளதாம். அங்கு முள் மரங்களான இலவ மரங்கள் அதிகம் இருக்குமாம். அதனால்தான் அந்த தீவுக்கு சான்மலி தீவு என்று பெயர் ஏற்பட்டதாம். 

குமுதம், உன்னதம், பலாஹம், துரோணம், கங்கம், மகிஷம், ககுத்துமான் என ஏழு மலைகள் அங்கு உள்ளனவாம். அங்குள்ள நதிகளுக்குப் பெயர்கள் யோனி, தோயை, விதிருஷ்ணை, சந்திரை, சுக்கிலை, விமோசினி, நிவர்த்தி என்னும் ஏழு நதிகள் உள்ளனவாம். 

இங்கு வசிப்பவர்கள் நிறத்தால் நான்கு பிரிவினர் என்பர். அவர்களை, கபிலர், அருணர், பீதர், கிருஷ்ணர் என்று நான்கு வகைப் படுத்தி உள்ளார். அவர்கள் வாயுவை கடவுளாக வழிபடுபவர்கள். 

அது இப்போதுள்ள ஆஸ்திரேலியா தீவாக இருக்கலாம் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் முடிவு செய்துள்ளனர். அனுமன் இந்த தீவுக்கு வந்துதான், சஞ்சீவி மலையை பெயர்த்து எடுத்துக் கொண்டு வந்தார் என்று புராணம் சொல்கிறது. 

யமனின் தூதர்கள் இங்கு இருப்பார்கள் என்றும், பாவம் செய்தவர்களை இங்கு கொண்டு வந்து, இந்த முள் காடுகளில் புகுத்தி கொடுமைப்படுத்துவது நடக்கும் என்றும் ஒரு கதை உண்டு. 

**

சாங்கிய மதம்

 சாங்கியம்

ஏழு மதங்களில் இந்த சாங்கியமும் ஒன்று. கபிலர் ஏற்படுத்திய மதம் என்பர். இது ஒரு யோக மார்க்க நூல். இது இரண்டு வகைப்படும். நீரீச்சுவர சாங்கியம் என்றும், சேச்சுவர சாங்கியம் என்றும் சொல்வர். அத்வைத நடைமுறைகளைக் கூறுவது சேச்சுவர சாங்கியம். 

சாங்கிய மதத்தில், தத்துவங்களை 25 ஆக்கி உள்ளனர். மாயா பந்த பாசத்திலிருந்து நீங்குவதே முக்தி என்று கூறுகிறுத இந்த சாங்கிய மதம். மற்றொரு மதமான, வேதாதந்த மதம், பரமாத்மாவை விட வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்கிறது. சாங்கிய மதம், பரமாத்மாவும், ஆன்மாவும் வேறு வேறு என்கிறது.

**

காயத்திரி மந்திரம்

 காயத்திரி மந்திரம்

சரஸ்வதி - பிரம்மாவின் மனைவி. இவரைப் பிரம்மாவே படைத்து மனைவியாக ஆக்கிக் கொண்டாராம். சரஸ்வதி வித்தைக்கு அதி தேவதை. இவரை சரஸ்வதி என்றும், சாரதாதேவி என்றும், காயத்திரி என்றும் அழைப்பர். இவர் நான்கு கைகளை உடையவர். ஒரு கையில் அட்சமாலையும், ஒரு கையில் கிளியும், ஒரு கையில் கமலம் என்னும் தாமரை மலரையும், ஒரு கையில் புத்தகத்தையும் வைத்திருப்பார். நான்கு வேதங்களும் இவரின் நான்கு கைகள் என்றும் சொல்வர். 

இவரின் உடலை ஒரு காரண காரியமாகச் சொல்வர். அதாவது, உபநிஷதம் இவரின் தலை என்றும், பிரமவித்தை இவரின் முகம் என்றும், இலக்கணமும், கணிதமும் இவரின் இரு கண்கள் என்றும், சங்கீத-சாகத்தியங்கள் இவரின் இரு தனங்கள் என்றும், ஸ்மிருதி இவரின் வயிறு என்றும், புராண-இதிகாசங்கள் இவரின் பாதங்கள் என்றும், ஓங்காரம் இவரின் யாழ் என்றும், கூறுவர்.

ஒரு யாகத்துக்கு, சரஸ்வதி வருவதற்கு காலதாமதம் செய்து விட்டார். உடனே கணவர் பிரம்மா கோபம் கொண்டு, ஒரு இடைச்சியை காயத்திரியாக ஆக்கி விட்டாராம். அவளையே தனது இரண்டாம் மனைவியாகவும் ஆக்கிக் கொண்டாராம். அதனால் கோபம் கொண்ட சரஸ்வதி, தேவர்களை எல்லாம் சபித்து விட்டாராம். அதனால்தான், தேவர்கள், தினமும், காலை மாலை இருவேளையிலும் காயத்திரி மந்திரத்தை சொல்லி வருகிறார்களாம். 

காயத்திரி மந்திரத்தில் உள்ள வர்ணனை, சிவனையும் குறிக்கும், அதே நேரத்தில் விஷ்ணுவையும் குறிப்பது போலவே இருக்குமாம். எனவே சைவர்களும், வைஷ்ணவர்களும் அதைத் தங்களுக்கு உரியதாகவே ஏற்றுக் கொள்வார்கள். 

வேதத்தைப் பசுவாகவும், அதன் சாரத்தை பாலாகவும் அடக்கி இருப்பது காயத்திரி மந்திரம் என்பர். எனவே தான் அதை இடைக்குல பெண்ணாக உருவகம் பண்ணினர் என்றும் சொல்கிறார்கள். ஒரு நதியின் பெயரும் காயத்திரி என்ற பெயரில் உள்ளது.

**

எஸ்டப்பல் Estoppel

 Estoppel எஸ்டப்பல்: 

மறுதலித்தல் அல்லது ஏற்கனவே சொன்னதை பின்னர் மறுப்பது:

"முன்னர் சொன்ன சொல்லை, பின்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் மறுக்க முடியாது" -- இது ஒரு சட்டம். இதை "எஸ்டப்பல்"  Estoppel என்பர்.

உதாரணமாக--

ஒரு வழக்கில், ஒருவர், "இவர் என் மனைவி" என்று சொல்லி விட்டால், மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் அல்லது மற்றொரு வழக்கில், "அவள் என் மனைவி இல்லை, அவள் என் வைப்பாட்டி" என்று மாற்றி சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், எஸ்டப்பல் என்ற சட்டத் தடை உள்ளது. 

பைபிளில்:

இயேசுநாதர், தன்னை சிலுவையில் அறைந்து தண்டிப்பதற்கு முதல்நாள், அவர் தன் சீடர்களுடன் இரவு உணவு அருந்தினார். அவருடன் மொத்தம் 13 பேர்கள் இரவு உணவு உண்டனர். இந்த நிகழ்வை த லாஸ்ட் சப்பர் (The Last Supper) என்று சொல்வார்கள். அப்போது இயேசுநாதர், "இந்த இரவு முடிவதற்குள் என்னை ஒருவன் மறுதலிபான் (அதாவது என்னை அவனுக்கு தெரியாது என்று சொல்வான்)" என்று சொன்னார். அதேபோலவே யூதாஸ் என்பவன் இயேசு நாதரை காட்டிக் கொடுத்தான். தனக்கும் ஏசுநாதரும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டான் அவன் அப்படி பேசியது சட்ட விதிகளின்படி எஸ்டபல் (Estoppel) வகையைச் சேரும்.

Estoppel என்ற மறுதலிக்கும் செயல் சார்ந்த இந்தச் சொல்லை வாய்மொழியாகவும் உறுதி கூறியிருக்கலாம்; அல்லது சொல்லாமல் செய்கைகள் மூலம் தெரிவித்திருக்கலாம்.

பைபிளில் ஒரு கதை உண்டு.

ஒருவன், தாய் மாமன் ஊருக்கு வருகிறான். அங்கு தாய்மாமனுக்கு இரண்டு பெண்கள். அதில் சிறியவள் மிக அழகாக இருப்பாள். பெரியவள் அவ்வளவு அழகில்லை. மாமனிடம், அவரின் சின்னப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுக்கும்படி கேட்பான். 

அவரோ, "மருமகனே! நீ, என் வீட்டில் ஐந்து வருடங்கள் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தால், என் சின்னப் பெண்ணை உனக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்கிறேன்" என்று கூறுகிறார். இவனும் அதை நம்பி, 5 வருடங்கள் ஆடு மேய்க்கிறான்.

அன்று இரவில் இவனுக்குத் திருமணம் முடிந்தது. இரவில் ஒரு குடிசையில் மனைவியுடன் தனிமை. இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. விடிந்து பார்த்தால், அவள் சின்னப் பெண் இல்லை; மாமனாரின்  பெரியபெண். 

உடனே மாமனிடம் சென்று, "நீங்கள் என்னை ஏமாற்றி விட்டீர்கள்; நம்பிக்கை துரோகம் செய்துவிட்டீர்கள்; உங்களின் சின்னப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுப்பீர்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில்தான் நான் உங்களின் ஆடுகளை மேய்த்தேன்" என்ற புலம்புகிறான். 

மாமனோ, எதற்கும் கவலைப்படாமல், "மருமகனே! அதற்கென்ன, இன்னும் ஒரு ஐந்து வருடம் என் வீட்டு ஆடுகளை மேய்த்தால், சின்னப் பெண்ணையும் உங்களுக்கே திருமணம் செய்து கொடுக்கிறேன்; கவலைப் படாதீர்கள்" என்று சொல்லிவிட்டார். அவனும் அடுத்த 5 வருடத்திற்கு ஆடு மேய்கிறான்.... இப்படியாகப் போகிறது பைபிள் கதை.

"உனக்கு எனச் சொல்லிவிட்டு, பின், பேச்சை மாற்றக் கூடாது" என்பதைத்தான் எஸ்டாபெல்-Estoppel என்ற சட்டவிதி கூறுகிறது.

இதேபோல, 2009ல் லண்டனில் ஒரு வழக்கு:

டேவிட் என்பவர் பம்பரமாக வேலை செய்யும் ஒரு விவசாயி. 30 வருடங்களாக தன் பெரியப்பா மகனான பீட்டரின் பண்ணையில் வேலை பார்த்து வருகிறார். முழுப் பொறுப்பும் டேவிட்தான். சம்பளமெல்லாம் கிடையாது. 

பீட்டர் அவ்வப்போது, "எனக்குப் பின், இந்தப் பண்ணைக்கு நீதான் உரிமையாளன்" என்று டேவிட்டை குளிர்ச்சி ஊட்டிக் கொண்டிருப்பார். அதை நம்பிய டேவிட் மாடாக உழைத்தார். இப்படிச் சொல்லியே 2005ல் இறந்து விட்டார் பீட்டர். 

பீட்டர், உயிலும் எழுதி வைக்கவில்லை. பீட்டரின் இந்த உறுதிமொழியை வைத்து, வேலை பார்த்து வந்த டேவிட் இந்த சொத்துக்களை கேட்கிறார்.

 உயிருடன் இருக்கும்போதே, எனக்குத் தான் சொத்து என்று சொல்லி என்னை நம்ப வைத்துள்ளார். எனவே எஸ்டபெல் சட்டவிதிப்படி எனக்குத் தான் சொத்து கிடைக்க வேண்டும் என்று வாதாடுகிறார். கீழ்கோர்ட் இவர் சொல்வது சட்டப்படி சரியே என்று இவருக்கு சொத்தை கொடுத்துவிட்டது. ஆனால் அப்பீல் கோர்ட் மறுத்து விட்டது. எனவே டேவிட், ஹவுஸ் ஆப் லார்டு கோர்ட்டுக்கு (House of Lords) அப்பீல் செய்கிறார். 

லார்டு கோர்ட், "பீட்டர், நேரடியாகச் சொல்லி இருந்தாலும், மறைமுகமாகச்  சொல்லியிருந்தாலும், இது எஸ்டாபெல் என்ற சட்டவிதியின் கீழ் வரும். எனவே டேவிட்டுக்குத்தான் அந்தச் சொத்து என்று தீர்ப்பு கூறிவிட்டது.

* 

நம்பிக்கைத் துரோகம்

நம்பிக்கை துரோகம் என்ற வழக்கு

Criminal Breach of Trust under Sec.409 of IPC

ஜஸ்டிஸ் கிருஷ்ணன் பண்டாலை என்று ஒரு நீதிபதி சென்னை ஐகோர்ட்டில் 1930களில் பதவியில் இருந்தார். இவர் சென்னை தண்டையார் பேட்டையில் வசித்தார். இவர் பெயரில் இப்போதும் சென்னை தண்டையார் பேட்டையில் “ஜஸ்டிஸ் பண்டாலை தெரு” என்று ஒரு தெரு பெயரிடப் பட்டுள்ளது. இன்றும் இருக்கிறது.

இவர் 1930-ல் ஒரு கிரிமினல் வழக்கில் தீர்ப்புக் கூறி உள்ளார். அதைப் பற்றி:

தென்னார்காடு மாவட்டம், சிறுகடம்பூர் என்ற ஊரில் முனுசாமி நைனார் என்ற ஒரு முன்சீப் (அந்தக் காலத்தில் குறிப்பிடும் Headman) என்பவர் இருந்தார். அங்குள்ள சிறு விவசாயிகளுக்கு பயிர் விளைவிக்க பொருள்கள் வாங்குவதற்காக கடன் கொடுக்கும் வழக்கம் இருந்தது. (முகலாய மன்னர்கள் காலத்திலிருந்து இருக்கிறது). அப்படிக் கடன் கொடுப்பதை தக்கவி கடன் (Takkavi Loan) என்று பெயர் சொல்லப்படுகிறது. அப்படி ஒரு கடனை ஒரு விவசாயி அரசாங்கத்திடம் வாங்கி இருந்தார். அவரின் பாக்கி ரூ.17/- இருந்திருக்கிறது. அந்த கடனை அவர் 10-4-1925-ல் கொண்டு வந்து, இந்த முன்சீப் முனுசாமி நைனாரிடம் கொடுத்திருக்கிறார். இந்த முன்சீப் தான் அப்படிப்பட்ட கடனை வசூல் செய்து அரசு கஜானாவில் சேர்க்க வேண்டும்.  ஆனால் அவர் அதை காலதாமதமாக 20-7-1925-ல் அரசு கஜானாவில் செலுத்தி இருக்கிறார். அவர் செலுத்தும் போது, கடன் தொகை ரூ.17 உடன் சேர்த்து வட்டி ரூ.1 சேர்த்து மொத்தம் ரூ.18 செலுத்தி உள்ளார்.

அந்த விவசாயி, தான் ஏற்கனவே கடனை அந்த மூன்சீப் வசம் கொடுத்து விட்டதாகவும், அதை அவர் இரண்டு மாதங்கள் கையாடல் செய்து அவர் உபயோகித்துக் கொண்டு காலதாமதமாக அரசுக்கு செலுத்தி உள்ளார். எனவே அவர் இந்திய தண்டனை சட்டம் பிரிவு 409ன்படி குற்றம் செய்திருக்கிறார். பிரிவு 409ன்படி ஒரு அரசு ஊழியர், அரசுக்கு நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்துள்ளார் என்று வழக்கு வருகிறது.

இதை விசாரித்த திருக்கோயிலூர் மாஜிஸ்டிரேட், இது குற்றம்தான் என்று தீர்ப்புக் கூறி, அதற்குறிய தண்டனையாக அன்று மட்டும் கோர்ட்டிலேயே அமர்ந்து இருக்கும் ஒரு நாள் தண்டனையும், அபராதமாக ரூ.60ம், அதைக் கட்டத் தவறினால் 15 நாட்கள் சிறை தண்டனையும் கொடுத்தார். அதை எதிர்த்து அவர் செசன்ஸ் கோர்ட்டுக்கு அப்பீல் சென்றார். அங்கும் இதே தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது.

அதை எதிர்த்து சென்னை ஐகோர்ட்டுக்கு அப்பீல் வந்தார். இங்கு நீதிபதி கிருஷ்ணன் பண்டாலை அவர்கள் தனது தீர்ப்பில் கீழ்கண்டவாறு கூறி உள்ளார்.

புகார்தாரரான அந்த கடன் பணத்தை கட்டிய சாட்சி, “ஏற்கனவே இந்த முன்சீப் இப்படி ஒரு தப்பைச் செய்து கிரிமினல் கோர்ட்டுக்கு வந்துள்ளார். ஆனால் அந்த வழக்கில் விடுதலை ஆகி விட்டார். அந்த வழக்கில் தண்டனை கொடுத்திருந்தால், இந்த பதவியில் அவர் இருந்திருக்க மாட்டார் என்றும்; இந்த தவறு மீண்டும் நடந்திருக்காது” என்றும் கூறி உள்ளதைப் பார்க்கும்போது, அந்த சாட்சி (புகார்தாரர்) இந்த முன்சிப் மீது எவ்வளவு குரோதம் வைத்திருக்கிறார் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

அந்த புகார்தாரரான சாட்சி, “தான் கடன் பாக்கியை மட்டும் தான் கொடுத்தேன். முன்சீப் தான் மேலும் ரூ.1 வட்டி சேர்த்து கட்டி உள்ளார். அவர் பணத்தைப் போட்டு வட்டி கட்டி உள்ளார். அவர் பணத்தை கையாடி விட்டதால்தான் வட்டியும் சேர்த்து அவரே கட்டி உள்ளார்” என்று சாட்சியம் கூறி உள்ளார்.

ஆனால், அரசு வக்கீலிடம் கேட்கும்போது, “இந்த கடன் பணத்தை வசூல் செய்த எவ்வளவு காலத்துக்குள் அரசு கஜானாவில் கட்டி விட வேண்டும் என்ற விதி ஏதும் உள்ளதா என்ற கேள்விக்கு, அரசு வக்கீல் அப்படி ஒன்றும் காலக்கெடு இல்லை” என்று கூறியுள்ளார்.

எனவே காலம் தாழ்த்திக் கட்டியது உண்மைதான் என்றாலும், அது கையாடல் செய்ததாக ஆகுமா என்ற கேள்வி வரும்போது, அவர் அதை தன் சொந்த செலவுகள் எதற்காகவாவது உபயோகித்துக் கொண்டாரா என்ற கேள்விக்கு பதில் இல்லை. அதற்கு சாட்சியமும் இல்லை என்று ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்.

எனவே If authority were necessary for the proposition, that mere dealy in payment of money entrusted to a person, when there is no particular obligation to pay it at a certain date, does not amount to and does not furnish by itself a sufficient proof of misappropriation. என்று ஏற்கனவே கல்கத்தா ஐகோர்ட் ஒரு தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது. (Gunanada Dhone v. Lala Santi Prakash Nandy, AIR 1925 Cal 613).

எனவே இந்த வழக்கில், அவர் தவறு செய்யவில்லை என்றும், அரசு பணத்தை கையாடல் செய்து நம்பிக்கைத் துரோகமாக நடந்து கொண்டார் என்று சொல்ல முடியாது என்றும், எனவே அவருக்கு கொடுத்த ஒருநாள் தண்டனையை ரத்து செய்தும், அவர் செலுத்திய அபராதப் பணம் ரூ.60ம் அவரிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடும்படியும் தீர்ப்புக் கூறி இருந்தார்.

ஒரு வழக்கில் ஒருவரை சிக்க வைக்கும் கெட்ட எண்ணமானது 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னும் இதே மனநிலைதான் மக்களிடம் இருந்திருக்கிறது. வஞ்சகம் என்பது ஒரு கொடிய விஷம். எதிரியை உருவாக்கிக் கொண்டு, அவனை வஞ்சகத்தால் வீழ்த்துவது என்பது ஒரு வகை மன நோய்தான். தவறுகளைத் தட்டிக் கேட்கத்தான் வேண்டும். அதை வஞ்சகத்தால் செய்வது அதைவிடத் துரோகமானதே!

**

 

இன்சால்வன்சி INSOLVENCY

இன்சால்வன்சி

வெங்கடரத்தினம் நாயுடு சென்னையில் தென்னக மராத்தா ரயில்வேயில் வேலை செய்தார். 1927-ல் இவரின் சொத்தின் பேரில் ரூ.8,000 அடமானக் கடன் வாங்கி இருந்தார். மேலும் இவர் கைக்கடனாக ரூ.3,900 மற்றவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும். இதில் ஒருவர் இவரின் கடனுக்கு வழக்குப்போட்டு இவரின் சம்பளத்தை பிடித்து விட்டார். ரயில்வே நிர்வாகம் இவரை வேலையிலிருந்து தூக்கி விட்டது. அப்போது செட்டில்மெண்டாக இவரின் புராவிடண்ட் பண்ட் பணமான ரூ.3,000/-த்தை இவரிடமே கொடுத்து விட்டது. அதை, இவர் தன் மனைவியிடம் கொடுக்கிறார். அவர் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு, கணவர் அடமானம் வைத்த இவரின் நகைகளை ரூ.300 க்கு மீட்டி விடுகிறார்.

இந்த நிலையில் மறுமாதம் இவர் கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாத கடனாளி என்று கோர்ட்டில் மனுப்போட்டு இன்சால்வன்டு (Insovlent) ஆகிறார். அதில் நியமிக்கப்பட்ட அபீஷியல் அசைனி (Official Assignee) அலுவலர் அவர் வாங்கிய புராவிடன்ட் பணத்தை (மனைவிக்குக் கொடுத்த அந்தப் பணத்தை) அபீஷியல் அசைனி மனைவியிடமிருந்து திரும்பக் கேட்கிறார்.

ஒருவர் அவர் பட்ட கடன்களைக் கொடுக்க முடியாத நிலைக்குச் சென்றால் அவரை கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாத கடனாளி (Insolvent) என்று கோர்ட் மூலம் உத்தரவு வாங்கி கொள்ளலாம். கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்கத் தேவையில்லை. அதை அந்தக் காலத்தில் “மஞ்சள் நோட்டீஸ்” கொடுத்து விட்டார் என்று சொல்வார்கள். இப்போது சிலர், கடன்காரர்களை ஏமாற்றுவதற்காக திட்டமிட்டே இந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள். இதில் இவ்வாறு மனுப் போட்டு இன்சால்வன்ட் என்று சொல்வதற்காக கோர்ட்டுக்கு வருவதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் அவர் எந்த சொத்தையும் விற்று இருக்கக் கூடாது. அப்படி விற்றிருந்தால், அவர் அதைத் திட்டமிட்டே செய்தார் என்று கருதி அந்த விற்பனை செல்லாது என அந்தச் சட்டம் சொல்கிறது.

இப்படி இன்சால்வன்டு என்று கோர்ட் அறிவித்து விட்டால், அவரின் கைவசம் இருக்கும் சொத்துக்களை பணத்தை Official Assignee என்ற கோர்ட் அதிகாரி கைவசம் கொண்டு வந்து, அவருக்கு வர வேண்டி பாக்கிகள் ஏதாவது இருந்தால் அதை வசூல் செய்தும், அவர் கொடுக்க வேண்டிய கடன்காரர்களுக்கு அதை பங்கீடு செய்து (குறைவாக இருந்தாலும்) கொடுத்து கணக்கைத் தீர்த்து விடுவார். அப்படிச் செய்து விட்டால், இனி அவர் யாருக்கும் கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று Insolvency Act சொல்கிறது.

இந்த வழக்கில், புராவிடன்ட் பணமானது, அவருக்கு வரவேண்டிய பணமா அல்லது அதை கோர்ட் கேட்டு வாங்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.  சிவில் சட்டப்படி, புராவிடன்ட் பணத்தை கோர்ட் அட்டாச்மெண்ட் செய்ய முடியாது. மேலும் பிரிவு 3, புராவிடன்ட் பண்ட் சட்டம் 1925-ன்படி அதை fficial Assignee கேட்டு வாங்க முடியாது என்று சொல்லி உள்ளது. எனவே அவர் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று வாதம் செய்கிறார்.

ஆனால் அந்தப் பணம், முதலாளியிடம் இருக்கும்வரை தான், அது புராவிடன்ட் பண்ட் பணம் ஆகும். தொழிலாளியின் கைக்கு வந்து விட்டால் அது சாதாரணப் பணம் போலத்தான். எனவே அதையும் கேட்க முடியும் என்று Official Assignee வாதம் செய்கிறார். 

ஆனால் வேறு ஒரு வழக்கில், தொழிலாளி இறந்து விடுகிறார். அவரின் புராவிடன்ட் பணத்தை அவரின் நாமினிக்கு கொடுக்கிறார்கள். அப்போது அதை Official Assignee கேட்க முடியாது என்று ஒரு தீர்ப்பில் சொல்லப் பட்டுள்ளது.

மேலும் புராவிடன்ட் பணம் என்பது Compulsory Deposit. எனவே அதை எந்த கோர்ட்டும் அட்டாச்மெண்ட் செய்ய முடியாது. Gratuity பணமாக இருந்தால் கோர்ட் அதை கேட்கலாம் என்று தீர்ப்புச் சொல்லியுள்ளது.

**

Profit a Prendre புராபிட் எ பிரன்டர்

Profit a Prendre புராபிட் எ பிரன்டர்:

புராபிட் எ பிரன்டர் (Profit a Prendre) என்பது ஒரு பிரென்ஞ் சட்டச் சொல். பலனை எடுத்துக் கொள் என்று இதன் பொருள். அதாவது ஒரு நிலத்தில் கிடைக்கும் பலனை மட்டும் அந்த நிலத்தில் நுழைந்து எடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை மட்டும். ஒரு நிலம் ஒருவருக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறது. அதில் மரங்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன. அந்த வளர்ந்த மரங்களை (Timber) வெட்டி எடுத்துக் கொள்ள மற்றொருவருக்கு அந்த நிலத்தின் சொந்தக்காரர் அனுமதி கொடுத்து இருந்தால், அவர் இந்த நிலத்தில் நுழைந்து அந்த மரங்களை மட்டும் வெட்டி எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதற்காக மட்டுமே அவர் நிலத்தில் நுழைய முடியும். மற்றபடி நிலத்தில் அவர் உரிமை கொண்டாட முடியாது. அந்த நிலத்தில் உரிமை இருக்கிறது என்பதால் அங்கேயே நான் இருப்பேன் என்றும் சொல்ல முடியாது.

இதற்கு மாறாக, ஒரு சொத்தை ஒருவர் அதில் ஏதாவது தொழில் செய்ய அல்லது குடியிருக்க குத்தகைக்கு கொடுத்திருக்கிறார் என்றால், அந்த நிலத்தை அவர் (வாடகைதாரர்) தன் கைவசம் வைத்து அனுபவிக்க அவருக்கு அனுமதியுண்டு. அதாவது அந்த சொத்து  அவர் கைவசம் இருக்கும். சொத்தின் அவர் குடியிருக்கும் உரிமை உள்ளது.

ஆனால், புராபிட் அ பிரன்டர் என்பது நிலத்தில் நுழையும் உரிமை மட்டும் உள்ளது. மற்றபடி அந்த நிலத்தை அனுபவிக்கும் உரிமை கிடையாது. வாடகைக்கும், இந்த புராபிட் அ பிரன்டருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் இதுதான். புராபிட் அ பிரன்டர் என்பது புராபிட் என்னும் வருமானத்தை அடைந்துகொள் என்ற பொருளில் சொல்லும் பிரென்ஞ் சட்ட வார்த்தை.

ஒரு குளத்தில் ஒருவருக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறது அல்லது அந்த குளமும் அதில் உள்ள நீர் இருக்கும் நிலமும் ஒரு அரசாங்கத்துக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்தக் குளத்தில் உள்ள மீன்களை மட்டும் (அவை வளர்ந்தவுடன்) பிடித்துக் கொள்ளும் உரிமையை அரசாங்கம் ஒருவருக்கு கொடுக்கிறது. அவர், அங்கு மீன்களை வளர்க்கலாம். அதற்கு இரை போடலாம். அதற்காக இந்த் குளத்தில் அவர் இறங்கி வேலை செய்யலாம். மீன்கள் வளர்ந்தவுடன் அவைகள் பிடித்துக் கொள்ளலாம். மற்றபடி அங்கு இருக்கும் நீரிலோ, அந்த அடி மண்ணிலோ, அந்தக் குளம் இருக்கும் நிலத்திலோ அவருக்கு உரிமை ஏதும் இல்லை. இப்படி விளைச்சலை எடுத்துக்  கொள்வது, அல்லது அதன் பலனை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வதை புராபிட் அ பிரன்டர் என்று சொல்கிறது சட்டம்.

அந்தக் காலத்தில், ஆறுகளில் படகு, மோட்டர் படகு இவைகளை விட்டு, அதில் ஆட்களை கட்டணம் வாங்கிக் கொண்டு விடும் தொழில் செய்வர். இந்த உரிமையை அரசாங்கத்திடமிருந்து பெறுவர். ஒரு வருடமோ அல்லது பல வருடங்களுக்கோ இதைப் பெறுவர். அப்படி அந்த ஆற்றை உபயோகப் படுத்தும் போது, அவர் அந்த ஆற்றில் வேறு எந்த உரிமையும் கொண்டாட முடியாது. அதில் உள்ள பலனை மட்டும் அனுபவிக்க முடியும்.

இதில், வாடகை, குத்தகை போன்ற நிலத்தை, கட்டிடத்தை எடுத்து அதை உபயோக்கிக்கும் போது, அந்த நிலத்தை, கட்டிடத்தை அனுபவிக்கும் உரிமையை வாடகைதாரர் பெறுகிறார். அதுவரை நிலத்தின் சொந்தக்காரர் இந்த நிலத்தில் நுழைய முடியாது.

ஆனால் புராபிட் எ பிரன்டர் முறையில் பலனைப் பெறுபவர் நிலத்தில் எந்த தங்கும் உரிமையும், அனுபவிக்கும் உரிமையும் கொண்டாட முடியாது.

மேலும், இந்த புராபின் எ பிரன்டர் உரிமையை வேறு ஒருவருக்கு மாற்றம் செய்ய முடியும். அந்த உரிமை மாற்றத்தை பதிவுப் பத்திரம் மூலம் பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும்.

இதே போலவே காடுகளில் உள்ள மரங்களை வெட்டிக் கொள்வது, மேய்ச்சல் நிலங்களில் ஆடு மாடு மேய்த்துக் கொள்ளும் உரிமை, மாந்தோட்டத்தில் மாம்பழங்களை மட்டும் பறித்துக் கொள்ளும் உரிமை, போன்றவைகளும்  அடங்கும்.

**

இது கலிகாலம்

இது கலிகாலம்

கலியுகம் பிறந்ததிலிருந்தே இந்த உலகம் தில்லு-முல்லுடன் தான் பிறந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்றே நினைக்கிறேன்.

எடை அளவான lb என்றால் புவுண்ட் (Pound). அந்த lb யை லத்தீன் மொழியில் libra என்பர். லிப்ரா என்றால் தராசு. ரோமானிய கலாச்சாரத்தில் உள்ள நாடுகள் அனைத்தும் பவுண்ட் என்றே எடை அளவையே பழக்கத்தில் வைத்திருந்தனர். கணக்கி்ல் 2.2 பவுண்ட் என்பது சுமார் ஒரு கிலோ எடை கொண்டது.

1882-ம் வருடத்தில், திருச்சிராப்பள்ளி கோட்டை ரயில் நிலையத்திலிருந்து பாம்பே ரயில் நிலையத்திற்கு ஒரு பார்சல் அனுப்புவதற்காக திருச்சிராப்பள்ளி ரயில் நிலைய ரயில்வே புக்கிங் கிளாக்கை அணுகுகிறார். இவர் 128 பவுண்ட் (128 lbs) எடையுள்ள வெள்ளிக் கட்டிகளை பார்சல் அனுப்ப வருகிறார்.  அப்போது அதன் மதிப்பு ரூ.4,300/-.  அதாவது 128 பவுண்ட் அல்லது 58 கிலோ எடை கொண்ட வெள்ளியின் அப்போதைய விலை ரூ. 4,300/- என்றால், ஒரு கிலோ வெள்ளி ரூ.74 இருக்க வேண்டும். இது ஒரு சுமார் மதிப்புத்தான். ஏனென்றால், இந்த வெள்ளி கட்டி பார்சலை அனுப்பும் போது அதன் உண்மையான விலையைச் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள்.

திருச்சிராப்பள்ளி ரயில்வே புக்கிங் கிளார்க் இந்த பார்சலை வாங்கிக் கொண்டு, 128 பவுண்ட் எடை எனச் சரிபார்த்து, அதை ஏற்றுக் கொண்டார்.

பார்சல் பாம்பே ரயில்வே நிலையத்தை வந்து அடைகிறது. அதை வாங்கிக் கொள்ள ஒருவர் வருகிறார். அங்குள்ள ரயில்வே கிளார்க் அந்த பார்சலை எடை போட்டுப் பார்க்கிறார். எடை 78 பவுண்ட் தான் உள்ளது. 78 பவுண்ட் என்றால் கிலோக் கணக்கில் சுமார் 35 கிலோ. உடனடியாக பாம்பே ரயில்வே கிளார்க், திருச்சிராப்பள்ளி ரயில்வே கிளார்க்குக்கு ஒரு தந்தி அடித்து விபரம் தெரிவிக்கிறார். ஆனால் அவரோ அந்தப் பார்சல் 128 பவுண்ட் தான் என்று சொல்லி விட்டார்.

இந்த பார்சலை திருச்சிராப்பள்ளியில் அனுப்பும்போது, அது வெள்ளிக் கட்டிகள் கொண்டது என்றோ, அதன் மதிப்பு எவ்வளவு என்றோ கூறி இருந்தால், அதிக மதிப்புடைய பொருள்களுக்கு அதிக சரக்குக் கட்டணம் வசூலித்து அதை அதே அக்கறையுடன் கொண்டு வந்து சேர்த்திருப்பார்கள். ஆனால் இதை சாதாரண புக்கிங்கில் பதிவு செய்ததால், குறைவான சரக்குக் கட்டணத்துடன் வந்து சேர்ந்து விட்டது.

எனவே பம்பாய் ரயில்வே கிளார்க், அதற்குறிய அதிக கட்டணத்தைக் கேட்கிறார். வந்தவர் அப்போது பணம் கொண்டு வராததால், வீட்டுக்குப் போய் கொடுத்து விடுகிறேன் என்கிறார். அந்த பார்சலுடன், ரயில்வே ஊழியர் ஒருவரும் அவரின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார். அங்கு அவர் பார்சலை பிரித்துப் பார்க்கிறார்.

அந்த பார்சலில் 128 பவுண்ட் எடையில் ஏழு வெள்ளிக் கட்டிகள் இருக்க வேண்டும்.  (ஒவ்வொரு கட்டியும் எட்டுக் கிலோ). ஆனால் உள்ளே இருந்ததோ இரண்டு வெள்ளிக் கட்டிகள் மட்டுமே, மீதி உள்ள இடத்தில் கற்களை வைத்துள்ளார்கள். இதை ரயில்வே ஊழியரும் பார்த்து இருக்கிறார்.  

எனவே அப்போது இருந்த South Indian Railway Company (தென்னிந்திய ரயில்வே கம்பெனி) மீது வழக்குப் போடுகிறார். பார்சலில் காணாமல் போன பொருளுக்கு நஷ்ட ஈடு கேட்கிறார். இந்த ரயில்வே கம்பெனியின் பொறுப்பின்மையால் தான் இந்த இழப்பு ஏற்பட்டதாகச் சொல்கிறார்.

ரயில்வே கம்பெனியோ, இந்த பார்சல் வெள்ளிக் கட்டிகள் கொண்டது என்றோ, அதன் உண்மையான மதிப்பு எவ்வளவு என்றோ, இந்த பார்சலை அனுப்பியவர் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொல்லி இருந்தால் அதற்கு அதிக கட்டணம் வாங்கி இருப்போம். சரக்கையும் பத்திரமாகப் பார்த்துச் சேர்த்திருப்போம். இங்கு, சாதாரணக் கட்டணம் மட்டுமே செலுத்தப்பட்டதால், அதற்குறிய சாதாரண நஷ்ட ஈடுதான் கொடுக்க முடியும். வெள்ளியின் விலை கொடுக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டது.

ரயில்வேயில் பார்சல் அனுப்பும்போது, சாதாரண பார்சல் என்றால், அதற்கு விலை சொல்லத் தேவையில்லை. எடைக்கு கட்டணம் கட்டினால் போதும், ஆனால், வழியில் அந்தப் பொருள் திருடு போய் விட்டால், அதற்காக ஒரு சாதாரண தொகை மட்டுமே பொறுப்பு என்று அந்த பில்லில் குறிப்பிட்டுள்ள தொகையை மட்டும் நஷ்ட ஈடாகக் கொடுக்கும்.

அப்போதைய ரயில்வே சட்டமான Act XVIII of 1854-ல் மேலே சொன்னபடிதான் சட்டமும் உள்ளது.

கோர்ட்டில் வாதம் என்னவென்றால்: இந்த பொருள் களவு போய் விட்டது என்பதல்ல. ரயில்வே ஊழியர்களே திட்டமிட்டு திருடி எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்றும், அதன் ஊழியர்கள் செய்த குற்றத்துக்கு ரயில்வே கம்பெனி தான் பொறுப்பு என்றும், அதனால் நஷ்ட ஈட்டை ரயில்வே கம்பெனி “முதலாளி” என்ற வகையில் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் ரயில்வே கம்பெனியோ, அதை மறுத்து, இங்கு ரயில்வே சரக்கு கொண்டு போய் சேர்ப்பதால், Carrier சரக்கு ஊர்தி என்றே கணக்கில் கொள்ள வேண்டும் என்று வாதம் செய்கிறது.

இங்கிலாந்தில் கேரியர் சட்டம் 1854 என்பது தான், இந்தியாவில் இந்தியன் கேரியர் சட்டம் III of 1865 என்று உள்ளது. ஆனால் அவற்றில் உள்ள சில பிரிவுகள் மட்டும் இங்கு மாற்றத்துடன் உள்ளது.

மற்ற கேரியர்கள் (லாரி, கப்பல், விமானம்) வேறு விதமான சரக்கு அனுப்பும் முறைகள். ஆனால் ரயில்வே சரக்கு கேரியர்கள் வேறு முறையில் அனுப்புவர். இங்கு ஒரு சரக்கு பல இடங்களில் மாறி மாறிச் செல்லும்.

The Indian Carriers Act 1865 presumes the general liability of common carriers of the safe conveyance and due delivery of goods delivered to them to be carried for hire. இதன்படி இந்த கேரியர்கள் கொண்டு செல்லும் பொருள் சேதம் ஆகி விட்டால், ஒரு குறைந்த அளவுக்குத் தான் அதன் நஷ்டத்தைக் கொடுக்க முடியும் என்று இந்த சட்டம் வரைமுறை வைத்துள்ளது. அது கேரியர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு ஆகும்.

ஆனால் ரயில்வே கேரியர், “ரயில்வே சட்டம் 1854” ன்படி ஒரு சாதாரண சரக்கு என்று புக்கிங் செய்யப்பட்டால் அதற்கு சாதாரண நஷ்ட ஈடுதான் கொடுக்க முடியும், அதே நேரம், அந்த சரக்கின் விலை விபரம் குறிப்பிட்டு, அதற்கும் சேர்த்து அதிக கட்டணம் செலுத்தி இருந்தால், அந்த பொருள் சேதம் அடைந்து விட்டால், அதன் விலையை நஷ்ட ஈடாக கொடுக்க முடியும் என்று சொல்லி உள்ளது.

இந்த வழக்கில் அந்த வெள்ளிக் கட்டிகளின் விலைக்கு சரக்குக் கட்டணம் செலுத்தவில்லை. எனவே ரயில்வே நிர்வாகம் வெள்ளி விலையை நஷ்ட ஈடாக கொடுக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டது.

இந்த வழக்கில் அவ்வாறு நடந்துள்ளதால், வெள்ளி விலையை நஷ்ட ஈடாக ரயில்வே கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று சென்னை ஐகோர்ட் 1882-ல் தீர்ப்புக் கூறி விட்டது.

Muthayalu Venkatachala Chetti v. South Indian Railway Company (1882 ILR 5 Mad 208)

 ஏழு வெள்ளிக் கட்டிகளில் இரண்டு தான் பம்பாய் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. உண்மையில் ஏழு கட்டிகள்தான் அனுப்பினார்களா? அல்லது இரண்டு கட்டிகள்தான் அனுப்பினார்களா? அல்லது ரயில்வே ஊழியர் யாராவது திறமையாகத் திருடி விட்டார்களா? அல்லது அப்போதே இப்படிப்பட்ட திருட்டு கும்பல் ஊடுறுவி உள்ளதா? என்ற பல கேள்விகள் எழுகிறது.

ஐகோர்ட், நஷ்டத்துக்கு யார் பொறுப்பு என்ற அளவில் தீர்ப்புக் கொடுத்து விட்டது. ஆனால், இதில் எது உண்மை என்று கடைசிவரை தெரியாமலேயே போய் விட்டது. கலிகாலம் என்பது சரிதானே!

**

Corporation by Prescription

Corporation by Prescription

Akhara Panchaiti (of Sri Sat Guru Nanak Nirwan Panch) gave loan to a borrower in the year 1889. The said Akhara Panchaiti filed suit for sale of the mortgaged property.

The trial Court dismissed the suit on the ground that it is not a corporation and it has no legal status to file such a suit. The District Court, in its appeal, confirmed the Trial Court judgment.

Hence the Akhara Panchaiti filed the Second Appeal before the Allahabad High Court.

They claimed that the Akhara Panchaiti was a corporation by prescription and entitled to sue in its corporate name.

Akhara Panchaiti is an association formed by the followers of Guru Nanak, who flourished in the 15^th Centurary. Certain of his followers are stationary. They carry on money dealings and acquire immovable property and distribute food and clothing to other followers of Guru Nanka who wander over the country, or they otherwise dispose of their income in charity.

Such an association might be a an association under the Civil Law, but is not a Corporation under the English Law.

Corporations, by the Civil Law seem to have been created by the mere act and voluntary association of their members, provided such convention was not contrary to law, for then it was illicitum collegium (illegal association). It does not appear that the Prince’s consent was necessary to be actually given the foundation of them.  

In England, however, ‘the Sovereign’s consent is absolutely necessary to the erection of any corporation, either impliedly or expressly given. Such consent is presumed in the case of ‘corporations by prescription’, that is corporations ‘which have existed as corporations from a time whereof the memory of man runneth not to the contrary, and therefore are looked upon in law to be well created.

For though the members thereof can show no legal character of incorporation, yet in cases of such high antiquity the law presumes there once was one, and that by the variety of accidents which a length of time may produce the charter is lot or destroyed.

The corporation contemplated by the Code of Civil Procedure Code is a corporation as known in English law, that is, a corporation created with the express consent of the Sovereign or of such antiquity that the consent of the Sovereign may be presumed.

In this case, it is not proved that the Akhara Panchaiti was founded with the sanction of the ruling authority. Further the antiquity of the association is not make it a corporation by prescription.

**

 

ஒரு உயில் - பல புரபேட் ஆர்டர்கள்

உயில் எக்சிகியூட்டர்

உயில் புரபேட் சட்டம் 1881 (The Probate and Administration Act 1881) அமலில் இருந்து வந்த காலம். ஒரு இந்து பெண் 20.12.1895-ல் ஒரு உயிலை எழுதி வைக்கிறார். அதில், பிரநாத் என்பவரையும் ஜடுநாத் என்பவரையும் எக்சிகியூட்டர்களாக (Executors) அதாவது உயிலில் சொல்லப் பட்டுள்ளவைகளை நிறைவேற்றுக் கொடுக்க வேண்டியவர்களாக நியமித்துள்ளார்.

இந்த உயிலை புரபேட் செய்வதற்காக, ஒரு Executor ஜடுநாத் மாவட்ட கோர்ட்டில் மனுச் செய்து 9.5.1896-ல் புரபேட் உத்தரவு பெற்று விட்டார்.

பின்னர், இன்னொரு Executor ஆன பிரநாத் என்பவர் அதே உயிலை, புரபேட் செய்ய வேண்டி, அவரும் மாவட்ட கோர்ட்டுக்கு 17.3.1897-ல் (முதல் புரபேட் பெற்ற பின்னர் ஒரு வருடம் கழித்து) மனுச் செய்கிறார்.

மாவட்ட நீதிபதி, இந்த மனுவை நிராகரிக்கிறார். இந்த உயிலில் Executors ஆக உள்ளவர் ஏற்கனவே புரபேட் உத்திரவு பெற்று விட்டார் என்றும், எனவே அந்த உயிலை மறுபடியும் புரபேட் செய்ய முடியாது என்றும் கூறி மறுத்து விட்டார்.

இதை எதிர்த்து, பிரநாத், அலகாபாத் ஐகோர்ட்டில் 1898-ல் அப்பீல் செய்கிறார்.

ஐகோர்ட் தனது தீர்ப்பில்: புரபேட் சட்டப்படி, பல Executors நியமிக்கப்பட்ட உயிலை, அந்த அந்த Executor தனித்தனியாக புரபேட் உத்தரவு பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லி உள்ளது. எல்லோரும் கூட்டாகவும் புரபேட் ஆர்டர் பெறலாம், அல்லது அவரவர் தனித்தனியாகவும் பெறலாம் என்று அந்தச் சட்டத்தில் உள்ளது. எனவே இரண்டாவது Executor புரபேட் மனுவை ஏற்றுக் கொள்வதில் எந்தச் சட்ட சிக்கலும் இல்லை என்று தீர்ப்பு கூறி விட்டது.

**

மாதங்களில் நான் மார்கழி

மாதங்களில் நான் மார்கழி

சிவனை முழுமுதற் கடவுளாக வணங்கும் சைவர்கள், மார்கழி மாதம் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் சிவனின் திருநடனத்தைத் சிதம்பரத்தில் காண்பர். இந்த தினத்துக்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்னர் உள்ள நாட்களில் திருமணம் ஆகாத பெண்கள் தமக்கு சிவபக்தி நிறைந்த கணவர் வேண்டும் என்று விரதம் இருந்து வழிபடுவர். இந்த விரதமே “திருவெம்பாவை நோன்பு” என்பர். 21 இனிய பாடல்களை மாணிக்கவாச்சகர் உருவாக்கி உள்ளார். “ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும் பெரும் சோதியை யாம் பாடக் கேட்டேயும் வாள் தடங்கண் மாதே வளருதியோ? என்று தொடங்குகிறார்.

திருமாலை (விஷ்ணுவை) வழிபடும் வைணவரும் இந்த மார்கழி மாதத்தில், ஆண்டாள் கண்ணனை எண்ணிப் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சியை, திருமணமாகாத பெண்கள் திருமாலைப் போற்றிப் பாடுவர்.

கண்ணன், “மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன்” என்று கீதையில் சொன்னதாக வியாச முனிவர் கூறியுள்ளார். மார்கழி மாதத்தில் அமாவாசைக்குப் பின்பு வரும் 11-வது நாளான வைகுண்ட ஏகாதசி நாளை, திருமால் இருக்கும் வைகுண்டம் எனப்படும் இடத்தின் வாசல் கதவுகள் திறந்து அவரின்  பக்தர்கள் அடையும் நாளாகக் கருதப்படும் என வைணவ புராணமான பாகவதம் சொல்கிறது.

ஆரிய மதக் கோட்பாட்டின்படி, இந்த மார்கழி மாதத்தில்தான், தேவர்களின் இரவுப் பொழுது முடிந்து, விடியற்காலை அல்லது வைகறை ஆரம்பிக்கிறதாம்.

மகாபாரதக் கதையில், போரில், பீஷ்மர் இறக்கும் நேரம் நெருங்கி விட்டது என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டார். தேவர்களின் இரவு நேரத்தில் அது நடந்து விடக் கூடாது என்ற கருதிய பீஷ்மர், தன் தவ வலிமையால் அதைத் தடுக்க விரும்பினார். அர்ச்சுனனை அம்புப் படுக்கை அமைக்க வைத்து, அதில் பீஷ்மர் படுத்துக் கொண்டார். அதிலேயே காலம் தள்ளிக் கொண்டு வந்து, தேவர்களின் வைகறையில் (மார்கழியில்) அவர் இறந்தார் என்கிறது மகாபாரதக் கதை.

**